Bu aralar yine kalbimdeki o boşluğa bakıyorum

Bu aralar yine kalbimdeki o boşluğa bakıyorum Abim,

Kıyısına oturmuş benimle konuşan haline kulak veriyorum.

Ölümüne kadar büyümedim mi ben diye sual eden halime.

Bir kelam eder gibi arayarak seni…


Seni en sevdiğime toprağın bağrına emanet ettim.


En çok senin ölümünün beni büyüttüğü gerçeği eşlik ediyor bana.

Sen bana ölümü sevmeyi onunla bağ kurmayı öğreten.

Belki bundandır, Ölüm doulalığı -eşlikçisi olmayı seçmem senin beni büyütme halin.
İnsan yaraları kadar büyürmüş.
Dualarımla eşlik ediyorum sana.

Her şey, her yer toprak kokuyor sanki sen toprak kokuyorsun. İçime çekip solumaya doyamadığım toprak kokusu, tarif edilemez bir nefes kadar canlı ve güzelsin.
En son gördüğüm gün sana daha sıkı sarılıp, seni çok seviyorum demeden gittiğin için kalbim pişmanlık duyuyor.

Şimdi hayatın ve bizlerin geçiciliğini bilerek buraya bırakıyorum kalbimdeki varlığının tezahürünü, “Seni çok seviyorum Abiciğim” diyen sesimi havaya, suya, toprağa, ateşe üflüyorum.

Sonsuz boşluğun içinde emanetimin büyüyerek sana ulaşacağını biliyorum.

Tüm kalbimle köklerimin arasında yerini bulmanı diliyorum…

Bir’ide bin, Bin’ide bir biliyorum.

# YAZARIN DİĞER YAZILARI

Yazar EvRim Karakoyun - Mesaj Gönder


göndermek için kutuyu işaretleyin

Yorum yazarak Tunceli EMEK Gazetesi Topluluk Kuralları’nı kabul etmiş bulunuyor ve yorumunuzla ilgili doğrudan veya dolaylı tüm sorumluluğu tek başınıza üstleniyorsunuz. Yazılan yorumlardan Tunceli EMEK Gazetesi hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.

Haber ajansları tarafından servis edilen tüm haberler Tunceli EMEK Gazetesi editörlerinin hiçbir editöryel müdahalesi olmadan, ajans kanallarından geldiği şekliyle yayınlanmaktadır. Sitemize ajanslar üzerinden aktarılan haberlerin hukuki muhatabı Tunceli EMEK Gazetesi değil haberi geçen ajanstır.